Green Claims Directive nalevingsgids voor Bangladesh kledinginkoop — Nederlandse merken
In brief: De EU Green Claims richtlijn Bangladesh inkoop verschuift de bewijslast naar het Nederlandse merk. Een claim als "duurzaam katoen" of "lage-impactproductie" heeft vanaf 2026 onafhankelijk geverifieerde documentatie nodig — LEED, GOTS, OEKO-TEX of een gelijkwaardig derde-partij certificaat — plus doorlopend bewijs dat de fabriek nog aan de criteria voldoet.
2026
Handhaving begint
EU Green Claims richtlijn wordt strikter gehandhaafd vanaf 2026.
<50
LEED Gold fabrieken
Minder dan vijftig Bangladesh fabrieken halen LEED Gold of Platinum.
6 mnd
Documentatiecyclus
Bankgarantie en compliancestukken vernieuwen we elke zes maanden.
De Nederlandse merken die ik spreek hebben bijna allemaal een duurzaamheidsverhaal. Wat de meeste niet hebben, is het dossier dat dat verhaal onderbouwt op de manier die de Green Claims richtlijn straks vereist. Een mooi rapport van de fabriek is geen bewijs meer. De Autoriteit Consument & Markt kijkt naar geverifieerde stukken, gedateerd, met een spoor terug naar de productielocatie in Bangladesh — en de meeste setups laten daar een gat zien.
Wat eist de EU Green Claims richtlijn van Bangladesh inkoop?
De richtlijn vraagt drie dingen tegelijk. Eén: de claim moet specifiek zijn — niet "duurzaam geproduceerd" maar "geproduceerd in een LEED Gold gecertificeerde fabriek met gedocumenteerd waterverbruik per kledingstuk". Twee: het ondersteunend bewijs moet komen van een onafhankelijke derde partij — een zelfverklaring van de leverancier voldoet niet. Drie: het bewijs moet actueel zijn — geen certificaat dat drie jaar geleden is afgegeven en sindsdien niet meer is vernieuwd.
Voor Bangladesh inkoop betekent dat concreet: het LEED-certificaat van de fabriek, het GOTS scope certificate inclusief het transactiecertificaat per zending, OEKO-TEX testrapporten per kleurway, en een audit (BSCI of SMETA) van niet ouder dan twaalf maanden. Allemaal traceerbaar terug naar de productie-eenheid die de order heeft uitgevoerd. Niet de hoofdvestiging — de specifieke unit.
Waarom is een leveranciersverklaring niet genoeg meer?
Ik heb dit gat van dichtbij gezien. Een merk vraagt aan zijn inkoopkantoor: "Is dit duurzaam katoen?" Het inkoopkantoor stuurt een mail door van de fabriek waarin staat dat het organisch katoen is. Het merk neemt dat over in zijn marketing. Onder de oude situatie was dat houdbaar. Onder de Green Claims richtlijn niet meer.
De richtlijn behandelt zelfverklaring expliciet als onvoldoende. Wat wel telt is een GOTS scope certificate dat zegt dat de fabriek organisch katoen mag verwerken, plus een transactiecertificaat dat zegt dat déze specifieke zending uit dat gecertificeerde proces komt. Twee documenten, niet één. En allebei van een geaccrediteerde certificeerder — niet van de fabriek zelf. Het verschil tussen "wij doen organisch katoen" en "deze 8.400 stuks komen uit gecertificeerde organische productie" is precies waar greenwashingrisico ontstaat.
Hoe verifieer je een Bangladesh fabriek voor Green Claims onderbouwing?
In Bangladesh zitten ruim 4.000 actieve kledingfabrieken. Minder dan vijftig daarvan halen LEED Gold of Platinum. Dat aantal is relevant: het bepaalt direct welke fabrieken een Nederlandse claim als "geproduceerd in een ecologisch verantwoorde faciliteit" daadwerkelijk kunnen onderbouwen onder de Green Claims richtlijn. Niet alle Bangladesh fabrieken zijn gelijk — en de richtlijn dwingt merken om dat onderscheid hard te maken in hun documentatie.
Wat ik bij elke fabriek opvraag voordat er een order loopt: het LEED-certificaat met scoreoverzicht per categorie, de huidige BSCI of SMETA audit met het volledige onderliggende rapport (niet alleen de score), OEKO-TEX certificaten voor de gebruikte stoffen, en — voor het stuk dat de richtlijn niet expliciet noemt maar de NL toezichthouder wel kan opvragen — een bankgarantie. Een fabriek die financieel onder druk staat gaat onderaannemen, en onderaanneming is precies waar je certificeringsspoor breekt. Hoe het Bengal Origin Co. fabrieken financieel doorlicht hangt direct samen met dit punt.
Green Claims Directive — wat onderbouwt een duurzaamheidsclaim
LEED Gold of Platinum certificering
GOTS scope certificate met transactiecertificaat
OEKO-TEX Standard 100 testrapport per kleurway
BSCI of SMETA audit niet ouder dan 12 maanden
Bankgarantie fabriek, vernieuwd per zes maanden
Gedocumenteerd verbod op onderaanneming per order
Verklaring van de fabriek zelf
Marketingfoto's van zonnepanelen
Algemeen duurzaamheidsbeleid van het inkoopkantoor
BSCI score zonder ondersteunend rapport
Mondelinge toezegging over onderaanneming
Certificaat ouder dan de geldigheidstermijn
Hoe houdt een Nederlands merk de documentatie actueel?
Dit is waar de meeste setups stoppen met werken. Een certificaat wordt één keer opgevraagd bij onboarding, en daarna gaat de inkoop door zonder dat iemand controleert of het stuk nog geldig is. LEED-certificering moet om de vijf jaar worden gerecertificeerd, GOTS jaarlijks, OEKO-TEX per kleur per jaar, BSCI om de twee jaar. Als één van die data verloopt en het merk gebruikt het certificaat nog in zijn communicatie, is de claim onder de richtlijn aanvechtbaar.
Bij Bengal Origin Co. werken we met een halfjaarlijkse verversingscyclus voor het volledige dossier per actieve fabriek. Bankgarantie, scope certificate, audit, OEKO-TEX testrapporten — allemaal vernieuwd of vervangen voor het einde van de geldigheidstermijn. Het hele pakket is binnen 48 uur leverbaar als de NL toezichthouder erom vraagt of als het merk een Green Claim wil onderbouwen voor een nieuwe collectie. Dat is geen extra service. Dat is wat een inkoopkantoor onder deze richtlijn hoort te doen.
Wat dit betekent voor Nederlandse merken
De Green Claims richtlijn is geen documentatie-oefening — het is een verschuiving in waar het risico ligt. Voor 2026 lag het risico bij vage claims; nu ligt het bij niet-onderbouwde claims. Dat onderscheid is operationeel: een Nederlands merk dat een specifieke claim doet over zijn Bangladesh productie moet drie dingen kunnen overleggen binnen redelijke termijn. Het derde-partij certificaat. De koppeling tussen dat certificaat en de specifieke productielocatie. En het bewijs dat het certificaat nog geldig is op het moment dat de claim wordt gemaakt. Het inkoopkantoor is de plek waar dat dossier hoort te leven. Voor verdere achtergrond over wat CSDDD operationeel vereist van Bangladesh inkooppartners, zie de gerelateerde analyse op bengalorigin.co/sourcing-intelligence/.
Als je nu kijkt naar wat je merk daadwerkelijk in handen heeft per actieve Bangladesh fabriek — niet wat de fabriek belooft, maar wat er op papier staat met een datum en een handtekening van een geaccrediteerde derde partij — krijg je een eerlijk beeld van waar je staat. De meeste merken die ik help vinden minimaal één gat. Soms een verlopen certificaat. Soms een ontbrekend transactiecertificaat. Soms een audit waarvan ze alleen de score hebben en niet het rapport. Dat is op te lossen, mits je weet waar je moet kijken.
Als je twijfelt of jouw huidige Bangladesh documentatie standhoudt onder een Green Claims controle, bespreek ik graag wat een volledig dossier in de praktijk inhoudt.
Start a conversation →